Ένα μήνα μετά από τον τρομερό σεισμό της Ιαπωνίας ο κόσμος ακόμη ασχολείται με την καταστροφή (;) που προκάλεσε το εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας της Φουκοσίμα. Τι πραγματικά όμως έγινε στην περίπτωση αυτή και πόσο επικίνδυνη είναι τελικά η πυρηνική ενέργεια;
Για αρχή ας περιγράψουμε λίγο τον τρόπο λειτουργίας ενός πυρηνικού εργοστασίου.
Δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα εργοστάσιο της ΔΕΗ. Και στις δύο περιπτώσεις χρειαζόμαστε φωτιά να ζεσταίνει νερό προκειμένου να δημιουργηθεί ατμός ο οποίος με την σειρά του θα θέσει σε λειτουργία μία τουρμπίνα για να παραχθεί ηλεκτρική ενέργεια. Εν συνεχεία η ενέργεια θα μεταφερθεί σε μία γεννήτρια για διοχετευθεί το παραγόμενο ηλεκτρικό ρεύμα προς κατανάλωση.
Η κύρια διαφορά στον τρόπο λειτουργίας του κλασσικού εργοστασίου με του πυρηνικού είναι πως στην πρώτη περίπτωση χρησιμοποιείται ως καύσιμο πετρέλαιο ενώ στην δεύτερη εκμεταλλευόμαστε την θερμότητα που παράγεται σε μία πυρηνική αντίδραση.
Ας δούμε το παράδειγμα του εργοστασίου που χρησιμοποιεί ουράνιο.
Στη φύση υπάρχουν δύο τύποι ουρανίου, το 235 και το 238. Η διαφορά τους είναι ότι ενώ και τα δύο έχουν 92 πρωτόνια το ένα (235) έχει 143 νετρόνια ενώ το άλλο (238) έχει 146 νετρόνια. Επιπλέον το 235 υπάρχει στη φύση σε ποσότητα περίπου 0,5% ενώ το 238 αποτελεί το 99,5% και με χρόνους υποδιπλασιασμού 700 εκατομμύρια χρόνια το ένα και 4 δις εκατομμύρια το άλλο. Οπότε όπως μπορούμε να καταλάβουμε το ουράνιο στη φύση είναι ένα σταθερό στοιχείο. Άρα πως παράγεται η ενέργεια που θέλουμε;
Στο πυρηνικό εργοστάσιο υπάρχει μέσα στη δεξαμενή νερού που υπάρχει ένας ακόμη χώρος στον οποίο μέσα έχει τοποθετηθεί το σχάσιμο υλικό, δηλαδή το ουράνιο. Εκεί μέσα "βομβαρδίζουμε" το ουράνιο μ' ένα μόνο νετρόνιο. Κι έτσι λοιπόν ξεκινάει η όλη ιστορία.
Το ουράνιο 235 με το εξτρά νετρόνιο μπορεί να μας δώσει Ξένο (Xe) και Στρόντιο (Sr) καθώς και τρία νέα νετρόνια. Τα νέα νετρόνια με την σειρά τους προκαλούν σχάση σε νέα άτομα ουρανίου. Παρόμοιες αντιδράσεις προκαλούνται και σε ουράνιο 238. Η κινητική ενέργεια λοιπόν των προϊόντων μπορεί και ζεσταίνει στο νερό και γίνεται η διαδικασία που έχει περιγραφεί παραπάνω.
Τα προϊόντα των αντιδράσεων αυτών όμως είναι που πρέπει να μας απασχολούν σε πρώτη φάση. Όπως είναι λογικό τα προϊόντα αυτά να είναι ραδιενεργά και να παίζουν μεγάλο ρόλο στην παραγωγή ενέργειας. Συγκεκριμένα το ποσοστό που αναλογεί στην συνολική ενέργεια από τα προϊόντα είναι πάνω από 10% μέσω άλλων διασπάσεων (κυρίως ακτινοβολίας β). Ανάμεσα στα προϊόντα που θα έχουμε τελικά είναι και το πλουτώνιο.
Ας αναφέρουμε λίγο τους χρόνους ημιζωής των στοιχείων που έχουν αναφερθεί (ως χρόνο ημιζωής αναφέρουμε τον χρόνο που χρειάζεται μία ποσότητα οποιουδήποτε στοιχείου για να μειωθεί στο μισό).
Για το Στρόντιο είναι 29 έτη, για το Ξένο 9 χρόνια ενώ για το Πλουτώνιο είναι 24.000 χρόνια. Αντίθετα για το Ιώδιο και το Καίσιο (που έχουν παραχθεί στην Φουκοσίμα) είναι 8 μόλις μέρες για το ιώδιο και για το καίσιο 30 χρόνια. Όπως γίνεται ευκόλως κατανοητό στη Φουκοσίμα η ραδιενέργεια που έχει διοχετευθεί στο περιβάλλον (σύμφωνα με τα όσα ακούμε στα δελτία ειδήσεων) είναι συγκριτικά μικρότερη από αυτή που παράγεται στη καθημερινή λειτουργία ενός πυρηνικού εργοστασίου. Και αυτό το λέμε καθότι τα ραδιενεργά προϊόντα-απόβλητα είτε θάβονται σε χώρες τις Αφρικής είτε ρίχνονται στον Ειρηνικό Ωκεανό. Όπως έχει αποδειχτεί πλέον στην χώρα μας από την έκρηξη του περίφημου Τσέρνομπιλ ο καθένας μας πήρε ραδιενέργεια που αντιστοιχεί σε 2 ακτινογραφίες.
Οπότε αυτό που πρέπει να συζητάμε δεν είναι για την Φουκοσίμα και τα προβλήματα που δημιούργησε με την έκρηξη της αλλά την συνολική αντιμετώπιση που πρέπει να έχουμε απέναντι στα ραδιενεργά απόβλητα.
Για αρχή ας περιγράψουμε λίγο τον τρόπο λειτουργίας ενός πυρηνικού εργοστασίου.
Δεν διαφέρει σε τίποτα από ένα εργοστάσιο της ΔΕΗ. Και στις δύο περιπτώσεις χρειαζόμαστε φωτιά να ζεσταίνει νερό προκειμένου να δημιουργηθεί ατμός ο οποίος με την σειρά του θα θέσει σε λειτουργία μία τουρμπίνα για να παραχθεί ηλεκτρική ενέργεια. Εν συνεχεία η ενέργεια θα μεταφερθεί σε μία γεννήτρια για διοχετευθεί το παραγόμενο ηλεκτρικό ρεύμα προς κατανάλωση.
Η κύρια διαφορά στον τρόπο λειτουργίας του κλασσικού εργοστασίου με του πυρηνικού είναι πως στην πρώτη περίπτωση χρησιμοποιείται ως καύσιμο πετρέλαιο ενώ στην δεύτερη εκμεταλλευόμαστε την θερμότητα που παράγεται σε μία πυρηνική αντίδραση.
Ας δούμε το παράδειγμα του εργοστασίου που χρησιμοποιεί ουράνιο.
Στη φύση υπάρχουν δύο τύποι ουρανίου, το 235 και το 238. Η διαφορά τους είναι ότι ενώ και τα δύο έχουν 92 πρωτόνια το ένα (235) έχει 143 νετρόνια ενώ το άλλο (238) έχει 146 νετρόνια. Επιπλέον το 235 υπάρχει στη φύση σε ποσότητα περίπου 0,5% ενώ το 238 αποτελεί το 99,5% και με χρόνους υποδιπλασιασμού 700 εκατομμύρια χρόνια το ένα και 4 δις εκατομμύρια το άλλο. Οπότε όπως μπορούμε να καταλάβουμε το ουράνιο στη φύση είναι ένα σταθερό στοιχείο. Άρα πως παράγεται η ενέργεια που θέλουμε;
Στο πυρηνικό εργοστάσιο υπάρχει μέσα στη δεξαμενή νερού που υπάρχει ένας ακόμη χώρος στον οποίο μέσα έχει τοποθετηθεί το σχάσιμο υλικό, δηλαδή το ουράνιο. Εκεί μέσα "βομβαρδίζουμε" το ουράνιο μ' ένα μόνο νετρόνιο. Κι έτσι λοιπόν ξεκινάει η όλη ιστορία.
Το ουράνιο 235 με το εξτρά νετρόνιο μπορεί να μας δώσει Ξένο (Xe) και Στρόντιο (Sr) καθώς και τρία νέα νετρόνια. Τα νέα νετρόνια με την σειρά τους προκαλούν σχάση σε νέα άτομα ουρανίου. Παρόμοιες αντιδράσεις προκαλούνται και σε ουράνιο 238. Η κινητική ενέργεια λοιπόν των προϊόντων μπορεί και ζεσταίνει στο νερό και γίνεται η διαδικασία που έχει περιγραφεί παραπάνω.
Τα προϊόντα των αντιδράσεων αυτών όμως είναι που πρέπει να μας απασχολούν σε πρώτη φάση. Όπως είναι λογικό τα προϊόντα αυτά να είναι ραδιενεργά και να παίζουν μεγάλο ρόλο στην παραγωγή ενέργειας. Συγκεκριμένα το ποσοστό που αναλογεί στην συνολική ενέργεια από τα προϊόντα είναι πάνω από 10% μέσω άλλων διασπάσεων (κυρίως ακτινοβολίας β). Ανάμεσα στα προϊόντα που θα έχουμε τελικά είναι και το πλουτώνιο.
Ας αναφέρουμε λίγο τους χρόνους ημιζωής των στοιχείων που έχουν αναφερθεί (ως χρόνο ημιζωής αναφέρουμε τον χρόνο που χρειάζεται μία ποσότητα οποιουδήποτε στοιχείου για να μειωθεί στο μισό).
Για το Στρόντιο είναι 29 έτη, για το Ξένο 9 χρόνια ενώ για το Πλουτώνιο είναι 24.000 χρόνια. Αντίθετα για το Ιώδιο και το Καίσιο (που έχουν παραχθεί στην Φουκοσίμα) είναι 8 μόλις μέρες για το ιώδιο και για το καίσιο 30 χρόνια. Όπως γίνεται ευκόλως κατανοητό στη Φουκοσίμα η ραδιενέργεια που έχει διοχετευθεί στο περιβάλλον (σύμφωνα με τα όσα ακούμε στα δελτία ειδήσεων) είναι συγκριτικά μικρότερη από αυτή που παράγεται στη καθημερινή λειτουργία ενός πυρηνικού εργοστασίου. Και αυτό το λέμε καθότι τα ραδιενεργά προϊόντα-απόβλητα είτε θάβονται σε χώρες τις Αφρικής είτε ρίχνονται στον Ειρηνικό Ωκεανό. Όπως έχει αποδειχτεί πλέον στην χώρα μας από την έκρηξη του περίφημου Τσέρνομπιλ ο καθένας μας πήρε ραδιενέργεια που αντιστοιχεί σε 2 ακτινογραφίες.
Οπότε αυτό που πρέπει να συζητάμε δεν είναι για την Φουκοσίμα και τα προβλήματα που δημιούργησε με την έκρηξη της αλλά την συνολική αντιμετώπιση που πρέπει να έχουμε απέναντι στα ραδιενεργά απόβλητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου